من و سکوت و صبوری؟ من و تحمل دوری؟

که هرکی تو رو خواست همیشه بدآورد

manosokoot — Wed, 18 Nov 2009 18:38:21 GMT

تا کجا؟ مرز آدم ها کجاست؟

حدشون برای خورد کردن بقیه تا کجاست؟ تا چه حد میتونن له کنن؟؟؟؟

دلم از دلتنگی یک دوست تنگ است...

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین...

manosokoot — Wed, 18 Nov 2009 18:13:34 GMT

مسیح باز مصلوب!

شام آخر

manosokoot — Wed, 18 Nov 2009 18:08:29 GMT

خُنُک آن قماربازی که بباخت هرچه بودش

بنماند هیچش الّا، هوس قمار دیگر

درد به دور گردنم

manosokoot — Fri, 13 Nov 2009 11:15:53 GMT

می بافم
تار از درد، پود از غم
رج به رج، دونه به دونه.
دردها رو می بافم در سکوت سنگین قلبم.
چه زمستان سردی خواهم داشت با این شال به دور گردنم!

خاک...خنده

manosokoot — Thu, 12 Nov 2009 06:16:18 GMT

خاک بر فرق اعتبار کنم

خنده بر وضع روزگار کنم

که سرابی تو، سراب

manosokoot — Wed, 11 Nov 2009 16:52:52 GMT

و چه روياهايي!
که تبه گشت و گذشت
و چه پيوند صميميتها
که به آساني يک رشته گسست
چه اميدي, چه اميد؟
چه نهالي که نشانديم و بي بر گرديد

دل من ميسوزد
که قناريها پر بستند
که پر پاک پرستوها را بشکستند
و کبوترها را
آه کبوترها را
و چه اميد عظيمي به عبث انجاميد

دل خراب...

manosokoot — Tue, 10 Nov 2009 09:44:34 GMT

دل خراب من ازین خرابتر نمی شود

که خنجر غمت ازین خرابتر نمی زند

ساده است...

manosokoot — Thu, 30 Apr 2009 05:16:08 GMT

ساده است نوازش سگي ولگرد، شاهد آن بودن كه چگونه زير غلطكي مي‌رود و گفتن اينكه سگ من نبود...

ساده است ستايش گلي، چيدن، و از ياد بردن آنكه گلدان را آب بايد داد...

ساده است بهره‌جويي از انساني، دوست داشتنش، بي احساس عشقي، او را به خود وانهادن و گفتن كه ديگر نمي‌شناسمش...

ساده است لغزشهاي خود را شناختن، با ديگران زيستن به حساب ايشان، و گفتن كه من اين‌چنيني‌ام...

ساده است كه چگونه مي‌زي‌ايم...

باري، زيستن، سخت ساده است! و پيچيده نيز هم...!

مارگوت بيكل

بال بال میزنیم...

manosokoot — Fri, 27 Feb 2009 07:47:00 GMT

دیروز، شکست!

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت...

manosokoot — Sat, 05 Jul 2008 16:33:18 GMT

آن که مست آمد و دستی به دلِ ما زد و رفت

درِ این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

خواست تنهاییِ ما را به رخِ ما بکشد

تنهای بر درِ این خانهی تنها زد و رفت

دلِ تنگش سرِ گل چیدن ازین باغ نداشت

قدمی چند به آهنگِ تماشا زد و رفت

...

ه. الف. سایه

من همچنان تو تنبلی و علافگردی در عین داشتن یه دنیا کار رکورد دار عالمم!!

بخش ارتوپدی هم تموم شد و رفت! اوایل خیلی بدم اومده بود از این بخش ولی هرچی جلوتر رفتم بهتر شد. به عنوان شغل آینده لحظهای هم بهش فکر نمیکنم ولی کلاً رشتهی بدی هم نیست! درسته که یه جورایی شبیه قصابی میمونه حرفها و کاراشون!

منِ دودرِ از زیر کار در رو، دو روز تا 9 شب کشیک اورژانس وایسادم! (تشویق بفرمایید!!) کلی اکتیو بازی از خودم ساطع کردم!! با رئیس بخش اورژانس هم لج افتادم و وقتی که گفت استاجر نباید تو اورژانس باشه زمین و زمان رو به هم ریختم و از لجش بیشتر هم وایسادم! چه معنی داره یکی به من زور بگه؟!!

دیگه درس بسه! ظرفیتم تموم شد! حالا یه کم از کتابها بگم:

دلتنگیهای نقاش خیابان چهل و هشتم

نویسنده: جی. دی. سالینجر

ناشر: ققنوس

تعداد صفحات: ۲۶۴

قیمت: ۳۲۰۰ تومان

مجموعه داستان کوتاه سلینجر. همونجوری که تو کامنتهای پست قبل هم نوشتم همچین چنگی به دلم نزد. البته به جز خود داستان دلتنگیهای نقاش..

خنده در تاریکی

نویسنده: ولادیمیر ناباکوف

ناشر: مروارید

تعداد صفحات: ۲۵۶

قیمت: ۳۲۰۰ تومان

به پیشنهاد کیوان 35 درجه خوندمش. با اینکه کتاب بدی نبود ولی همچین هم برای من ایدهآل نبود! شاید فقط سرگرمی!

و دیگران

نویسنده: محبوبه میرقدیری

ناشر: روشنگران و مطالعات زنان

تعداد صفحات: ۲۱۶

قیمت: ۳۲۰۰ تومان

باز هم یه وحشت خیلی خیلی زیاد داشتم موقع خریدنش. فقط اینکه برنده جایزه مهرگان بود یه کم دلم رو قرص کرده بود واسه خریدنش. خوندنش پدرم رو درآورد! نه اینکه روون نبود! اتفاقاً بود. اتفاقاً کتاب خوبی بود. خیلی بیشتر از انتظارم ولی صفحه به صفحهاش پوستم رو میکند! کاملاً مناسب برای روحیه خودآزاری من بود! وضعیت شخصیت داستان خیلی دردناک بود. همهمهی خاطرات و فکرها و حسرتها و دلخوریهاش تو ذهنش، تو اون شرایطی که بود آزار دهنده بود. بدجوری دلم برای بیچارگیاش در مقابل «زینت» میسوخت. اینکه دقیقاً تو زمانی که اون داشت از یه بخش مهمی از زندگیاش میبرید، «زینت» داشت یه بخش مهمی رو به دست میآورد. این تقابل بدبختی اون و خوشبختی زینت دیوانهام کرد. عمری که از دست داده بود... دلم میخواد با یکی که این کتاب رو خونده بشینم حرف بزنم، حرف بزنم، حرف بزنم...

اپرای قورباغههای مردابخوار

نویسنده: جواد سعیدی پور

ناشر: کاروان

تعداد صفحات: ۱۲۸

قیمت: ۱۴۰۰ تومان

مجموعه مینیمالهای رضا ناظم. از طریق وبلاگش با این کتاب آشنا شدم. چون مدتی بود که مینیمالهاش رو تو بلاگش میخوندم امیدوار بودم مینیمالهای تکان دهنده و جالبی باشن ولی اصلاً خوشم نیومد. مینیمالهاش اون تکون و شوک آخر رو که معمولاً از مینیمال انتظار میره رو نداشت. از اول شروع کردم، دیدم جلو نمیرم. از آخر خوندم به اول، باز دیدم که نه، اینجوری هم نمیشه! ولش کردم!

بیژن و منیژه

نویسنده: جعفر مدرس صادقی

ناشر: نشر مرکز

تعداد صفحات: ۱۵۸

قیمت: ۲۸۰۰ تومان

یک داستان کاملاً ایرانی. همین! حس خاصی ندارم! نه خیلی درگیرم کرد، نه بدم اومد. کاملاً یه کتاب صرفاً برای خوندن!

بیوتن

نویسنده: رضا امیرخانی

ناشر: نشر علم

تعداد صفحات: ۴۸۰

قیمت: ۶۵۰۰ تومان

تاثیری که از کتاب «ارمیا» روم مونده هنوز هست و فکر نمیکنم از بین بره. قشنگترین دیدی که به جبهه پیدا کردم از طریق کتاب ارمیا بود. ماجرای رحلت امام هم با خوندن این کتاب برام یه جورایی آشنا شد، اونجوری که انگار خودم اونجا بودم و دیدم. لحظههایی که ازمیا زیر دست و پا بود انگار تک تک استخوانهای خودم داشت خورد میشد... از اونجا بود که رضا امیرخانی شد یه نویسنده آشنا برام.

کتاب «منِ او» رو هم خوندم. هرچند خیلی ازش یادم نمونده ولی هروقت اسم کورههای آجرپزی میاد ناخودآگاه تصویرهایی برام تداعی میشه که در حین خوندن این کتاب تو ذهنم ساختم. دوباره باید بخونمش. فقط میدونم که حس خوبی داشتم نسبت به کتاب.

اما بیوتن!

اولین بار رو شیشه انتشارات هاشمی تو میدون ولیعصر بود که دیدم نوشته "چاپ دوم بیوتن رضا امیرخانی رسید" چون مدتها بود که از کتاب و کتابخونی دور بودم هیچ خبری از کتابها و چاپهاشون نداشتم و برای اولینبار بود که اسم این کتاب رو میدیدم. به خودم گفتم حتما میخرمش!

یه روز که رفته بودم انتشارات هاشمی تو ردیف کتابهای کنار صندوق دیدمش. کلی کتاب برداشته بودم و قیمت شش هزار و پونصدی اش دودلم کرد. گذاشتمش سر جاش و گفتم یه روز دیگه میخرمش!

دو روز نگذشته بود که تو هفتان خبر جلسه نقدش با حضور رضا امیرخانی تو شهر کتاب رو دیدم. جلسه سه روز بعد بود. به خودم گفتم همین فردا میرم میخرمش و میخونم و میرم جلسه نقد. جلسهاش سه شنبهای بود که با دوستام قرار گذاشته بودیم کشیک بمونیم. باز هم شک نکردم و گفتم تا ساعت 5 کشیک میمونم و بعد میرم جلسه نقد. شهر کتاب مرکزی هم به بیمارستان نزدیکه! به این امید بودم ولی نشد کتاب رو بخرم. سهشنبه هم لذت یاد گرفتن تو اورژانش و نخوندن کتاب باعث شد که نرم. الان مثل چی پشیمونم! الان که خوندمش و هنوز تو دنیاش گیر کردم و هزار هزار سوال تو ذهنم داره میچرخه حسرت اون جلسه رو میخورم!

عجب کتابیه این «بیوتن»! از اسمش که هنوز نمیدونم چیه! تا تک تک شخصیتها و موقعیتها و حرف هاشون!

ارمیا، اون شخصیت دوست داشتنی، تو نیویورک، بین این آدمها، تو این شرایط چه کار میکنه؟! 480 صفحه کتاب یه نفس جلو میره و نفس من تو سینهام حبسه! گاهی کتاب رو میبندم و میگم:

آهای، رضا امیرخانی! حواست هست داری چیکار میکنی؟! این ارمیای سرگردان و بیاختیار کیه؟ این خشی و بیل رو چجوری اینقد طبیعی ساختی که هیچ رقمه از دستشون راه فراری نیست؟! نکن! این کار رو با منِ خواننده نکن!!

قویترین شخصیت کتاب به نظرم خشی بود. آدمهایی که واقعاً میتونن باشن و فقط باید دعا کرد گیر همچین کسایی نیفتاد!

میگن رضا امیرخانی برای این کتاب یک سال با ماشین تمام ایالتهای امریکا رو گشته و تحقیق کرده. شاید واسه همینه که اینقدر فضا قابل فهمه. تک تک آدمهاش شخصیت نیستند، یک تیپ شخصیتیان، یه جورایی یه نمادن! خوشم میاد از این جور داستانها. بودن ارمیا تو داستان لذت بخشه، چون همون ارمیاست، همون که سالهای اول دبیرستان من عاشقش بودم، همونکه ناخودآگاه شده بود تیپ مورد علاقهام. پس زنده بودنش برام لذت بخش بود اما این ارمیای بیوتن اون ارمیا هم بود و هم نبود! شاید قصد هم همین بوده که ارمیا تو زندگی امروز، تو دغدغههای زمینیتر و سختتری باشه و خودشو رو نشون بده. به نظرم اینجا واقعاً ارمیا کم میاره. خودش رو ول میکنه. شاید مثل همون ماجرای معدن تو کتاب ارمیا. اونجا هم واداده بود. دوست داشتنی نبود به همون اندازهای که تو جنگ یا زمان رحلت امام بود.

با این وجود رمان «بیوتن» دوباره لذت خوندن متنهای قوی امیرخانی رو داشت. متنهایی که میبینی چجوری به هم وصل میشن و معنا میگیرن از آیههای قرآن. لذت بخشه خوندن متنهاش برام!

ممنون آقای امیرخانی!

فکر کنم کتابهای دیگهای هم خوندهام ولی الان یادم نمیان!!!

خواب و خیال

نازنین آمد و دستی به دلِ ما زد و رفت

پردهی خلوتِ این غمکده بالا زد و رفت

کنجِ تنهاییِ ما را به خیالی خوش کرد

خوابِ خورشید به چشمِ شبِ یلدا زد و رفت

دردِ بیعشقیِ ما دید و دریغش آمد

آتشِ شوق در این جانِ شکیبا زد و رفت

خرمنِ سوختهی ما به چه کارش میخورد

که چو برق آمد و در خشک و ترِ ما زد و رفت

رفت و از گریهی توفانیام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بوَد آیا که ز دیوانهی خود یاد کند

آنکه زنجیر به پای دلِ شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه میگفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت.

ه.الف.سایه

مهر مادری

گربهای لانهی موشی را پیدا کرد و به بچه موشها هجوم برد.

موش یکهو فریاد زد:

"تو که خودت مادری، چطوری دلت میآید بچههای مرا با خودت ببری؟"

گربه جواب داد: " درست به همین خاطر. بچههای من هم بچه موش را بیشتر از هر غذایی دوست دارند!"

فرانتس کافکا

گلها

گرگی به گله زد و یک گوسفند را با خود برد. چوپان، سنگی به طرفش پرتاب کرد و چند تا فحش آبدار نثارش کرد.

گلهایی که پیش پای او روی زمین روییده بودند خیلی تعجب کردند و به همدیگر گفتند: "چرا به گرگ فحش میدهد که هیچ آزاری به ما نمیرساند اما با گوسفندان بد که ما را لگد میکنند و میخورند کاری ندارد؟"

فرانتس کافکا