الفبای درد از لبم می تراود...

شکوه از هرچه و هرکس به خدا کردم

                                  گله از کار خدا را به که باید گفت؟

 

چند شعر از مجموعه شعر دستور زبان عشق (آخرین اثر منتشر شده قیصر امین­پور)

 

فراخوان

مرا

            به جشن تولد

                        فرا خوانده بودند

چرا

            سر از مجلس ختم

                                    در آورده­ام؟

 

 

حیرت

از رفتنت دهان همه باز...

انگار گفته بودند:

                        پرواز!

                        پر  واز!

 

تو می­توانی؟

من

سالهای سال مردم

تا اینکه یک دم زندگی کردم

تو می­توانی

یک ذره

            یک مثقال

                        مثل من بمیری؟

 

حسرت پرواز

دیری است از خود، از خدا، از خلق دورم

با این همه در عین بی­تابی صبورم

 

پیچیده در شاخ درختان، چون گوزنی

سرشاخه­های پیچ در پیچ غرورم

 

هر سوی سرگردان و حیران در هوایت

نیلوفرانه پیچکی بی­تاب نورم

 

بادا بیفتد سایه­ی برگی به پایت

باری، به روزی روزگاری از عبورم

 

از روی یکرنگی شب و روزم یکی شد

همرنگ بختم تیره رخت سوگ و سورم

 

خط می­خورد در دفتر ایام، نامم

فرقی ندارد بی­تو غیبت یا حضورم

 

در حسرت پرواز با مرغابیانم

چون سنگ­پشتی پیر در لاکم صبورم

 

آخر دلم با سربلندی می­گذارد

سنگ تمام عشق را بر خاک گورم

 

 

حرمت درد

درد تو به جان خریدم و دم نزدم

درمان تو را ندیدم و دم نزدم

 

از حرمت درد تو ننالیدم هیچ

آهسته لبی گزیدم و دم نزدم

 

پی نوشت:

سراج در سوگ قیصر خواند:

لینک 

دیشب باران قرار با پنجره داشت... روبوسی آبدار با پنجره داشت

 قیصر...

 

            رفت!

 

                     به همین سادگی!

 

ديروز با تو بودم، ديروز ناگهان رفت

در يك كلام كوتاه: قيصر به آسمان رفت