| تبليغات | X |
تو چلچراغ با بهرام رادان یه مصاحبه کرده بودند. یه سوالی ازش در مورد گیلانه و خون بازی پرسیدند.
- چلچراغ: گیلانه را که میبینی چه حسی پیدا میکنی؟ له و افسرده میشوی؟
- رادان: آره همینطور میشم. بیشتر البته در خون بازی. خون بازی واقعاً همینطور بود.
تماشاچی گوشه رینگ بود، هرچی خورد زدنش.
عاشق این جملهاشم. هیچ جملهای دقیقتر از این نمیتونست حس خون بازی رو منتقل کنه. احسنت آقای رادان! خوب گفتی!
الان یه همچی کتکی دلم میخواد. دلم میخواد یه روز صبح تک و تنها برم تو سینما و داغون و کتک خورده از درش بیام بیرون. ولی نیست! رئیس رو با همچین انتظاری رفتم. همه جا از حس سرخوردگی تماشاگر نوشته بودند و من علیرغم نظر همه که میگفتن نرین، رفتم که سرخورده بیام بیرون، داغون و به هم ریخته ولی بعد دیدنش فهمیدم که منظور از سرخورده اونی نبود که من فکر میکردم!! کلاً سرخورده از فیلم دیدن میشد آدم!!!
دلم یه فیلم میخواد که بشکندم. که حداقل یه یه هفتهای این ذهن آشفته و داغون رو به خودش مشغول کنه.
دو روزه که تنهام. دفعه اولی نیست که تنهام ولی ایندفعه یه جور دیگه است. دارم خودم رو امتحان میکنم. امتخان میکنم ببینم میتونم تنها زندگی کردن رو تحمل کنم یا نه. به این نتیجه رسیدم که آره. میتونم. ایدهآلم یه چندسالی تنها زندگی کردن هست. خوشم میاد یه چندسالی واسه درس خوندن یا کار برم جایی. خارج یا حتی شهرستان. جایی که از خانواده و آشناها دور باشم. یه زندگی و دنیای اطراف و دوستایی رو خودم از صفر بسازم. فکر کنم خیلی برام جذاب باشه و لذت بخش! مشکل اینه که امیدی به تحققش در چندسال آینده ندارم. حداقل تا 6-7 سال دیگه که فکر نمیکنم بشه! حیف!
استاد سخن سعدی!
کسی با این عبارت مخالفتی داره؟!
