| تبليغات | X |
همچنان درگیرم و سرم شلوغ. همچنان درگیرم و ذهنم مغشوش. همچنان درگیرم و ...
یه عالمه اتفاق و ماجرا و فاجعه رو گذروندم این روزها. خوب و بد. فرقی نمیکنه.
اونی که بیشتر از همه مجبورم کرد که بنویسمش اینجا و به بقیه بگم، خون بازی بود!
این چند وقت اخیر هیچ فیلمی به این اندازه من رو درگیر خودش نکرد. دو بار دیدمش. بیشتر هم حاضرم ببینم!! تا 3 بار دیگه رو فکر کنم جا دارم!!!!
عجیب علائق مازوخیستی منو ارضا میکنه! عاشق دیدن فیلم هاییام که اشکم رو دربیاره و اعصابم رو تا یه هفته به هم بریزه! اشک خالی کافی نیست ها! اصل اون اعصابه است! خب خون بازی بهترین خوراک این نیازم بود!
دفعه اول تو بهترین شرایط دیدمش. یه روز پنجشنبه، اعصابی که نداشتم، ذهنی که خیلی درگیر یه مسئلهای بود و یه حال روحی که حسابی خراب بود! تک و تنها راه افتادم کلی پیاده روی، یه سری آهنگ با خاطرههایی که بهش attach شده بود، فیلمی که تونست خورد و خاکشیرم کنه، دوباره یه سری پیاده روی، یه ناهار تنهایی تو یه رستوران دوست داشتنی، یه عالمه اتوبوس سواری و بعدش هم دو روز بچهداری(!) و خونه نرفتن!
ایدهآلترین شرایط و روز برای من! واسه همین فکر میکردم این حواشی اون روز بوده که باعث لذت من ازش شده ولی وقتی که دوباره دیدمش فهمیدم که نه، خود فیلم به تنهایی هم میتونه مازوخیسم منو ارضا کنه.
تمام مدتی که فیلم رو میدیدم هم دلم میخواست جای سارا باشم، هم دلم نمیخواست! سارا ته خط بود و من همیشه عاااااااشق ته خط بودن ام! چند بار دیگه هم گفته ام اینو، من عاشق بیپروایی ته خطم. اما وقتی نگاه به خودم و زندگیم و کارها و حرفها و ... خودم که میاندازم میبینم که در عمل اصلاً بیپروا نیستم. تو زندگیام همهاش مراقبم و افسار خودم رو میکشم! هیچ وقت خودم رو ول نمیکنم که رهااااااااااااااا بشم. این حسرت و حرصی که میخورم از این وضع خودم، اوج لذت مازوخیستی منه!!!
من اگه جای سارا بودم، محال بود بتونم ترک کنم. حتی اگه هزاران بار عاشق یکی بودم هم محال بود به خاطر عشق به اون یا ترس از دست دادنش، مواد رو بذارم کنار. محال بود! میفهمم چقدر ضجرآوره قرار گرفتن تو همچیم مخمصهای، واسه همین هم دوستش دارم!
زیادی حاشیه رفتم.
از خون بازی خوشم اومده. همین!
بهترین صحنهاش هم آخرای فیلم اونجاییه که از مادرش مواد میخواد و ...اونجا که سوار اون ماشینه میشه، بازی بیتا فررهی عاااالیه اونجا وقتی میکوبه رو کاپوت ماشینه و بعدش وقتی مواد رو پرت میکنه. خیلی قشنگه اون صحنه.
از یه مشکلی گفت که دو ساله درگیرشه. ازم قول خواست که کمکش کنم تا مشکلش رو بگه. گفتم که هیچ تصوری از مشکلی که داره ندارم و قولی نمیتونم بدم. از علاقمندیاش به یکی از دخترای کلاسشون گفت. از علاقه و عشق شدیدی که دو ساله به اون دختر داره. شوکه شده بودم. نمیتونستم باور کنم که داره این حرفها رو به من میگه. من چه کمکی میتونستم بهش بکنم؟ حدس زدم که اون دختر کیه. میفهمیدم که چه ضجری میکشه ولی... اشک تو چشمش، استیصالش و امیدی که به آینده داشت دلم رو کباب میکرد. میگفت و بغضش رو قورت میداد. دلم میخواست بتونم حرفی بزنم ولی من خیلی ناتوان بودم. شوکه! از روانپزشک گفت و قرصهایی که داره میخوره! از کسایی که باهاشون تا حالا حرف زده. از جدی بودن درخواست و علاقهاش، از پدر و مادرش که در جریانن و بردنش پیش روانپزشک، از برخوردی که با هم داشتن و جواب نه محکمی که گرفته. از تابلو شدنش تو کلاس، از همه چی! گفت و گفت و من فقط مثل ماتها گوش میدادم. یه چیزهایی هم گفتم اما میفهمیدم چه چرت و پرتهایی سر هم میکردم.
از سالهای دراز پیش روش گفتم و از زندگی بزرگ و نامتناهیای که پیش روش داره. گفتم میفهمم دوست داشتن چیه و یعنی چی. میفهمم که چقدر این موضوع براش مهمه ولی خواستم ازش که کاری نکنه که وقتی بر میگرده و نگاه به گذشتهاش میکنه فکر کنه که بهترین سالهاش رو از دست داده. گفتم من هیچ کمکی نمیتونم بهش بکنم. از دختره اطلاعات میخواست. میخواست بهش هر برنامهای که داره بگم! کلاس، کارگاه یا مسافرتی که میره!! گفتم که نمیتونم و چیزیه که خودشون دو تا باید حلش کنن و من این وسط هیچ کاری نمیتونم بکنم و دخالت نمیکنم. با اشکی که توی چشمش بود، با بغضش، با التماس توی نگاهش گفت که خیالم راحت باشه و این خبرها هیچ خطری برای اون دختر نداره. با التماس گفت منی که حتی حاضرم جونم رو واسش بدم هیچ وقت باعث خطری برا نمیشم! اون میگفت و میگفت و من تمام مدت به اون روزی فکر میکردم که خبر ازدواج اون دختر رو بشنوه. چیزی که به نظرم خیلی غیر منتظره نیست. اون میگفت و من مدام اون روزی رو مجسم میکردم که این عشق شدید به نفرت شدید تبدیل بشه. اون گفت و گفت و من خووووووورد شدم. از حس ناتوانی و استیصالی که داشتم. از اینکه میدیدم داره چه فشاری رو تحمل میکنه و من هیچ حرفی نمیتونم بزنم که یه ذره کمکش کنه و آرومتر بشه.
به این فکر میکردم که چقدر جونش به لبش رسیده و کارد به استخوانش که داره این حرفها رو به من میزنه. منی که نه خیلی میشناسه، نه میدونه عکسالعملم به عنوان دوست اون دختر چیه. میدیدم که داره ریسک میکنه. یه قمار! شاید داره به آخرین ریسمانهایی که فکر میکنه وجود داره چنگ میزنه.
دلم سوخت! خیلی سوخت. با شناختم از هر دوتاشون، خیلی بعیده که به این آسونیها با هم کنار بیان، حتی در این حد که مثل دوتا بچه آدم بشینن روبروی هم و حرف دلشون رو به هم بگن.
مسخرهترین قسمت این ماجر هم این بود که من در عین تمام این حرفها و فکرها و شوکه شدن، داشتم به این فکر میکردم که خدا چی ساخته این انسان رو! لابد وقتی این دل رو که ساخته گفته فتبارک الله احسن الخالقین
ببین چی ساخته! ببین چه میکنه این دل لامصب! انسان جداً موجود غریبیه! غریییییییییییییییییببببببببببببببببببببببب
حالا خوبه که با گذشت زمان داغها همیشه سبک میشن و سوزش میره. آدمیزاد خیلی موجود جالبیه!
نوشته شده در سه شنبه 25 اردیبهشت1386ساعت 10:58 توسط فائزه سوداگری
|
سلام!
به طرز دردناکی درگیریهام این روزها زیاده و نمیرسم حتی سرم رو بخارونم! (شپش دارم مگه؟)
اصلاً هم یادم نمیاد که چی چی میخواستم بگم!
یه مجموعه شعر از قیصر امینپور امانت گرفتم و تا حالا هوشتصد دور خوندمش. واقعاً شعرهاش قشنگن. من همیشه از قیصر خوشم میومد ولی الان دیگه نگوووووووو.
اسم مجموعه اش هم هست:
گلها همه آفتابگردانند
سرم که خلوت شد و گذرم به کتابفروشی افتاد حتماً میخرمش. عادت دارم بعد از دو دور که شعرها رو خوندم، یه بار دیگه میخونم و هر شعری رو که میخوام حفظش کنم یا جایی بنویسم رو با یه تکه کاغذ علامت بذارم. الان لای این کتاب یه عالمه کاغذه!
دقیقاً تو روزهایی که من اینقدر تو فضای شعرهای قیصر دارم غوطه میخورم، دیدم که سالگرد تولدشه (2 اردیبهشت) و چلچراغ به مناسبت تولدش یه یادداشت از فاطمه راکعی تو نوشته برباد چاپ کرده. خیلی حاااااااااال داد! دنیا خیلی کوچیکه! حتی دنیای ذهن آدما!
