| تبليغات | X |
سلام.
دوباره یه چند وقتیه که وقت کم میارم!! حال و توان هم همین طور. چیزیام نیست، نگران نشین! فقط حال نوشتن یه دنیا خرف که تو سرم میچرخن رو ندارم.
هفته قبل میخواستم در مورد بیمارستان هاشمینژاد بنویسم، وقت نکردم.
پنجشنبه برای یه طرحی باید میرفتم هاشمینژاد. آدرسی که گرفتم، گفتن از میدون ونک میزی بالاتر، تو یه کوچه است، خیلی نزدیک.
رفتم. سر کوچه تابلو زده بود: بیمارستان شهید هاشمینژاد... (بیمارستان فوق تخصصی کلیه و مجاری ادراره!) سر کوچه هم ساختمون شیک اداره بازرگانی پتروشیمی بود. که خب معلومه که باید هم شیک باشه. رفتم تو کوچه تا به بیمارستان برسم، دیدیم در راستای این شرکت وابسته به پتروشیمی، یه ساختمون خیلی شیک دیگه هم هست که نگهباناش همه لباسهای فرم شیکی تنشونه و خیلی باکلاسن! تو دلم گفتم چقدر خوبه که این شرکتها اینقدر کارشون درسته، کاش بیمارستانهای ما هم اینجوری بودن. همینطوری که در امتداد کوچه و این ساختمون عظیم میرفتم، دنبال یه ساختمون قراضه هم میگشتم که بیمارستان باشه. یه دفعه شوکه شدم. بیمارستان همین ساختمون خوشگل بود! نگهبانهاش هم همون فرم رو داشتن. حسابی کیفور شدم. رفتم تو درمانگاه، اونجا هم درست و حسابی بود. خیلی خوب. از در و دیوار بگیر تا صندلی و پرسنل و از همه جالبتر سیتم وقت دهی و صدا کردن کامپیوتریشون. همه چی رو نظم و برنامه بود. خیلی خوشم اومد. پرسنل هم به خاطر نظم درستش، درگیری خاصی با مریضها نداشتن. فقط مسئله شلوغی بود و راند استادها که نبودن. دیر اومدن و آروم هم میدیدن، نتیجه این شد که ساعت 11:30 بود و مریض 8 رو تازه دیده بودن در حالی که پذیرش تا 98 شماره داده بود. بیچاره مریضها از کله سخر نشسته بودن. من بدشانس هم که خب البته همیشه شانسم خودش رو خوب به من نشون داده و معرفی کرده! استادی که من باهاش کار داشتم خیلی دیرتر اومد و من که ساعتها منتظرش بودم که همین که اومد سریع بپرم جلو و بگم که من دانشجوام و اول از همه ببینمش، رفتم بیرون که یه زنگ بزنم، 1 دقیقه هم نشد که برگشتم و دیدم که ای داد بیداد! اومده و الان هم 4 تا مریض تو اتاقشن. اینقدر پر بود که نمیشد حتی تو اتاق سرک کشید و دیدش!! بالاخره کارم راه افتاد و خلاص! اما خیلی حال کردم با این بیمارستان. جداً با رسول و فیروزگر و ... قابل مقایسه نبود. به دانشگاهمون امیدوار شدم!!
شاید تخصص رفتم نفرولوژی. از پیوند کلیه خوشم میاد. خیلی خوشم میاد.
دیروز هم برای یه کار دیگه رفتم بیمارستان علی اصغر، بیمارستان فوق تخصصی اطفال، یه جورایی سانتر اطفال ایرانه مثل اینکه. حداقل تو سرطان اینطور فکر میکنم.
استادی که من کارش داشتم، فوق تخصص هماتولوژی انکولوژی اطفاله یعنی خون شناسی، سرطان شناسی. مریضهاش هم بچههای سرطانی هستند اکثر یا تالاسمی و ...
قرار بود یه جوری برم که بعد از مورنینگ برسم ولی خب من همیشه 1 ساعت زودتر از قرارم میرسم! دلم خواست برم مورنینگ علی اصغر رو که اینهمه تعریف ازش شنیدم ببینم. رفتم بالا دم سالن، از بخش خون که بری بالاتر به سالن کنفرانس و کتابخونه میرسه که مورنینگ تو سالن کنفرانس بود. من دنبال یکی از اینترنها هم بودم، سرک کشیدم و دیدم که هست. داشتم پشت در همینطور گوش میدادم. یه استادی که داشت یه انترن بدبخت رو به سلابه میکشید هم درست دم در نشسته بود و مدام یه سوال از انترنه میکرد و بلافاصله برمیگشت و چپ چپ منو نگاه میکرد. داشتن یه نوزاد رو معرفی میکردن که یه قل از یه دوقلو بود!! حالا استاده گیر داده بود به انترنه که تو از کجا مطمئنی که اون قل مریض رو دیدی؟ چک کردی که اشتباهی قل سالم رو معاینه و بستری نکرده باشی!!
دیدم که خداییش حق دارن که میگن تو مورنینگ دهن انترن رو رسماً سرویس میکنن!
این مریض که تموم شد، یه دفعه استاده برگشت به من گفت: "تو چرا داری اینجا قدم رو میکنی؟" گفتم: "من با خانم دکتر الف. کار دارم، منتظرم مورنینگ تموم شه باهاشون صحبت کنم. الان دارم گوش میکنم" با عصبانیت گفت: "اینجا وای نستا، برو تو بخش خون، خانم دکتر هنوز نیومده. نباید که اینجا وایسی." من هم از ترس لال شدم و با دلخوری زیاد رفتم پایین. من رو مثل سوسک پرت کرد بیرون!!
نشستم رو صندلی تا مورنینگ تموم شه. روز شیمی درمانی بچهها بود، خیلی دردناک بود دیدنشون. ضجه میزدن قبل از اینکه برن تو اتاق. مادر و پدرهاشون هم خیلی دردناک بود دیدنشون. همه نگران و داغون. همین طور که علاف این طرف و اون طرف و بچه ها رو نگاه میکردم، یه دفعه یه عالمه آدم با یه سری جعبه اومدن تو بخش. از طرف جهاد دانشگاهی بودن و رو جعبههاشون گل زده بودن و توش پر از کتاب بود. به بچهها کتاب میدادن به مناسبت هفته کتاب. یه نفر هم یه جعبه شیرینی دستش بود و تعارف میکرد. خوشحالی بچهها و بیشتر از اونها پدر و مادرها رو دیدم. جداً دیدم. دنبالشون راه افتادم و همین طور لذت بردم ازدیدن. مسئولشون که قبلاً هم دیده بودمش که اومد، بهش گفتم: "کارتون خیلی قشنگ بود!" یه نگاه عاقل اندر سفیهی به من کرد که ازش بدم اومد. احساس نداشت انگار. یه لحظه فکر کردم برای رفع تکلیف و وظیفه اومده! عصبانی شدم و رفتم به خانومهایی که داشتن کتاب میدادن خسته نباشید گفتم. اونها انگار خیلی بیشتر لذت میبردن.
آخرهای مورنینگ بود که دکتره اومد پایین. همینطور که از پله ها میاومد پایین به من گفت: "خانم دکتر الف. رو دیدی؟ اومد." یه دفعه گفتم: "من دانشجوام منتظرشون میمونم تا مورنینگ تموم شه". گفت: "خب میاومدی میشستی و گوش میدادی!!" ووووووووواااااااا من بیچاره که از خدام بود، خودش منو راه نداد!! همینه دیگه اگه این زبونم مثل آدم چرخیده بود و همون اول گفته بودم من دانشجوام که با من مثل سوسک برخورد نمیکرد!
علی اصغر رو هم دوست دارم. بیمارستان کوچیک و جمع و جوریه. خانم دکتر الف. هم خیلی مهربونه. نگرانه همه بچه های مریضشه. با خیلیهاشون هم سالها بعد از درمانشون ارتباط داره. چقدر لذت بخشه کار باهاش. از تحقیق و مقاله و ... هم خیلی سرش میشه اما الکی خودش رو نمیگیره.
مطمئنم خو شناسی سرطان شناسی نمی خونم. چون خود آدم رو پیر میکنه. من دل دیدن اینهمه ضجر بچه ها رو ندارم.
هفته کتاب هم مبارک! خیلی کتاب دوست دارم. خیلی.
این پست هم تموم شد. من مثل این ندید بدیدها هر رشتهای رو که میبینم، اول از همه به این فکر میکنم که دوست دارم برای تخصص انتخابش کنم یا نه، بعد با توجه به تصمیمم باهاش برخورد میکنم!!
تخصص خوب سراغ دارین بهم بگین!
یه متن خیلی قشنگ تو وبلاگ مرگ پایان زندگی کبوتر نیست، خوندم. اینجا آوردمش:
ساعت ۲۵ !
گاو ما ما می کرد ... گوسفند بع بع می کرد ... سگ واق واق می کرد ... و همه با هم فریاد می زدند :
حسنک کجایی ؟
شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود . حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید . او به شهر رفته و در آن جا شلوار جین و تی شرت های تنگ به تن می کند . او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل می زند . موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند . دیروز که حسنک با کبری چت می کرد . کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است . کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با پتروس چت می کرد . پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد . پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد چت کرده بود . او نمی دانست که سد تا چند لحظه دیگر می شکند . پتروس در حال چت کردن غرق شد .
برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود . ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت . ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد . ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله دردسر نداشت . قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر شد . کبری و مسافران قطار مردند اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت . خانه مثل همیشه سوت و کور بود . الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او حتی مهمان خوانده هم ندارد . او حوصله مهمان ندارد . او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند .
او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد ، او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد . او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد به همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد .
خیلی قشنگ بود، نه؟
خدانگهدار!
نوشته شده در دوشنبه 29 آبان1385ساعت 20:41 توسط فائزه سوداگری
|
آي نسيم سحري يه دل پاره دارم چند ميخري؟
دیشب رفته بودم کتاب فروشی وکلی حال و حول دوباره. خدایا هر شغلی آدم داشته باشه بهتر از پزشکیه بخصوص کتاب فروشی.
تو سریال زیرزمین، اولش گفتن که برادر خانم اسدی، دکتره و اونه که خرجشون رومیده و... بعد که کلانی دنبالش میگذشت، نشر چشمه رو نشون داد که صاحب اونجاست، خیلی حال داد! اولش گفتم که وااااا دکتر کتاب فروشی داره؟ بعد سریع با فاطمه به نتیجه رسیدیم که از همه شغلها بهتره. مطمئنم هزار درصد که وقتی به نون و نوایی رسیدم و تونستم که کارو کاسبی راه بندازم، حتماً یه کتاب فوشی میزنم حتی اگه خودم فقط صاحبش باشم و نه فروشندهاش، حتی اگه یه پزشکی باشم که صبح تا شبش پره، حتی اگه ... کتاب فروشی بهترین مکان دنیاست.
یه کتاب فروش یه همسر پزشک نمیخواد؟؟؟!!!
یه شعر از سیمین بهبهانی مینویسم، خیلی قشنگه. به خدا مخاطب یا قصد و غرض نداره، یه وقت به دوستها برنخوره ها!
امشب به لوح خاطر مغشوشم
یادی از آن گذشتهی دور آید
از قصههای دایه به یاد من
افسانهای ز سنگ صبور آید
زان دختری که قصهی ناکامی
بر سنگ سخت تیره فرو میخواند
یاران دل سیاه، کم از سنگند
زین رو فسانه، در بر او میخواند
لیکن مرا چو دختر پندارم
همصحبتی و سنگ صبوری نیست
سنگ صبور پیشکش دوران
سنگ سیاه خانهی گوری نیست
یاری چه چشم دارم از این یاران؟
کاینان هزار صورت و صد رنگند
در روی من به یاوریام کوشند
پنهان ز من، به خصم هماهنگند
اشکم ز دیده رفت و نمیدانم
کاین اشکها نثار که میباید
وین نیمه جان خسته ز ناکامی
بر لب به انتظار که میباید
سیمین بهبهانی
نوشته شده در چهارشنبه 17 آبان1385ساعت 20:36 توسط فائزه سوداگری
|
سلام
حالم خوب نیست. اصلاً خوب نیست.
امروز پدرم مرد، نه امروز، 19 سال پیش! و امروز تنها چیزی که من به یادش نبودم همین بود. 13 آبان، بچهتر که بودیم و مدرسه میرفتیم پر بود از کلی اتفاق: روز دانشآموز، روز تبعید امام، روز... (یادم نمیاد دیگه!!) ولی برای من همیشه یه چیز دیگه هم بود. یه اتفاق خیلی ملموس، نبودن همیشهاش.
خدا رحمتش کنه.
امروز صبح دیر رسیدم کلاس انگل عملی. مجبور شدم ساعت بعد برم، غیبت هم خوردم ولی برام مهم نبود! عجیب بود. من که همین جوری وقتی باهام خوبن و خوش با نفرت سر کلاس بودم و ته دلم بهشون فحش میدادم، امروز ناراحت نشدم از اینکه با اینکه سر کلاس برای جبران رفتم برام حاضری نزدن. برای منِ آتشفشانِ همیشه در معرض فوران جالب بود!! پیشرفت کردهام!
چقدر چیزها و اتفاقهای به ظاهر بیاهمیت برای ما میتونه برای بعضیهای دیگه جالب باشه.
سر کلاس انگل عملی که بودم برای گروه انکوباتور جدید آوردن، همه اساتید گروه تو چشماشون برقی بود و خوشحال بودن، یه دانشجویی PhD اومد و بهشون تبریک گفت همهشون ذوقزده تشکر کردن ازش. یه لحظه تو دلم گفتم وااااا چه مسخره.... ولی بعد یاد خودمون افتادم که با کوچکترین چیزی که به کمیته میرسه یا تشویقی یا توجهی چه ذوقی میکنیم. آدم همینه. خاصیتش اینه که ذوق میکنه وقتی به چیزی که انتظارشو می کشیده یا کمبودشو داشته میرسه. اونوقت دیدن اینکه ذوقش از نظر یکی دیگه خیلی مسخره است، براش دردناک و سوزنده میشه.
ما الان تو ذوق 10 ملیونی هستیم که قول دادن به کمیته میدن. همه دارن نقشه میکشن و پیشنهاد میکنن که چی بخریم یا این پول رو چیکار کنیم.
ذوق همه رو بعد از اینهمه سختی و بیپولی میبینم و ذوق میکنم.
هرچقدر سختی و ناراحتی باشه، هرچقدر کار، هرچقدر خستگی، میارزه به دیدن این برق چشمها و احساس غرور.
نمیشه دل کند از اینجا، هیچ جور، تو هیچ شرایطی. حتی وقتی تو بدترین شرایط روحی میشنوی که دورت زدن خیلی قشنگ!! دل نمیشه کند. شده یه بخشی از وجودم که روز به روز بیشتر رشد میکنه و وجود و حضورش رو بهم نشون میده.
بچههاش شدن مهمترین آدمها توی زندگیام و ناراحتیشون دردناکترین صحنهها.
دلم میگیره ، نه، آتیش میگیرم وقتی میبینم که یه عده آدم جاهطلب و سودجو میخوان این دنیای قشنگ رو به خاطر منافع شخصیشون خراب کنن. امروز با یکیشون بدجور دعوا کردم. جوری حرف زدم که تاحالا با کسی حرف نزده بودم. شخصیت خودم رو خراب کردم، دهن به دهن آدمی گذاشتم و از کسی حرف سنگین شنیدم که شاید لیاقت حرف زدن رو هم نداشت فقط برای اینکه نذارم به حریم کمیته، به یه بخش بزرگی از زندگی من آسیب بزنه.
فعلاً دوست دارم خیلی خیلی درگیر اینجا باشم. مهم نیست بهم بگن خرحمال یا آدم دیوونهای که انگار جز این کاری تو زندگیش نداره.
یه دفعه یکی بهم گفت: "به اینجا هرچی بدی، میگیری" دیدم که میگیرم. شاید خیلی بیشتر از اونی که دادم.
دیدن درس دادن خیلی قشنگ یکی که قبلاً خیلی استرس داشت، ذوق کسی که یه کاری رو به خوبی انجام داده، و... برام یه دنیا شده.
خوشحالم از این.
دوست ندارم هیچ مشکل شخصیای با افراد مختلف در نهایت باعث دوری یا دلخوری من از کل این دنیای قشنگی که ساختیم برای همدیگه بشه.
میخوام از دنیای خیلیها دور بشم، از زندگیشون و از فکرشون. خیلی ها، بیشتر از 10 نفرن حداقل. دنیای خودم رو میخوام داشته باشم.
همیشه اتفاقهایی تو زندگی آدمهای اطراف میافته که لازم میکنه که من هم خیلی تغییرها رو بدم، تو رفتارم، تو برخوردم و تو دوستیم. تو چند موردش بدجور کوتاهی کردم، ضررش رو هم دیدم، فقط من نه، دوست ندارم دوباره از این ضررها کنم.
خط قرمزها و حریمها الکی نیستن. اون موقع که ازش رد میشی نمیفهمی، فقط وقتی که درد لگد رو چشیدیه که میفهمی خیلی از خط رد شدی. فقط وقتی که سوختی میفهمی که خیلی نزدیک شدی.
مراقب باش!
نوشته شده در شنبه 13 آبان1385ساعت 22:53 توسط فائزه سوداگری
|
