| تبليغات | X |
سلام.
بعضی حرفها هست که آدم بلند بلند با خودش نگه نمیتونه باورشون کنه.
بعضی آرزوها هست که فقط شنیده شدنشون از زبون دیگران میتونه امید به تحققش رو تو دل آدم روشن کنه.
یه سری چیزها هست که آدم حس میکنه ولی برای باورش تایید دیگران رو احتیاج داره.
یه سری کارها هست که انجامشون جرئت میخواد. جرئت هم فقط با یقین ایجاد میشه.
دوست دارم یه چیزهایی رو باور کنم. خدایا کمک کن تا یقین کنم. درست و غلطش الان برام مهم نیست. فقط اون یقین رو احتیاج دارم.
"سرّ این که آتش بر ابراهیم سرد میشود یقین است. اگر تو هم یقین کنی که آتش بی اذن صاحب آتش نمیسوزاند، یر تو هم سرد و گلستان میشود..." شهید آوینی
چند وقتیه که خواهرم مریضه. زمستونها معمولاً اینطوری میشه. با شروع سرما شروع میکنه به سرفه کردن. سرفههای وحشتناک. خیلی خشک. از بچگی اینجوری بود. خیلی وقت هم هست که دکتر نمیره. از چند سال پیش به این ور دیگه نرفت پیش دکتر ریهاش. با یه سری قرص و شربت فقط آرومش میکردیم. کلاً با دکتر رفتن میونه خوبی نداریم ما! مامانم خیلی حرص میخوره. امسال دیگه تحمل مامانم تموم شد. کلاً مامانم خیلی رو ما حساسه. با کمترین مریضیای که میگیریم، فکر میکنه که الانه که بمیریم. چون زورش هم به ما نمیرسه که مجبورمون کنه بریم دکتر، تنها کاری که میتونه بکنه اینه که آخرین آرزوهای این جوانان ناکام از دنیا رفته رو برآورده کنه!!! خیلی اذیت میکنیم مامانم رو. (خدا بچههایی مثل ما رو به هیچکس نده، آمین!)
چند وقت پیش یکی از دوستهامون از سرطان ریه فوت شد. جوون بود خیلی جوون. از مریضی و مرگش چیزی ننوشتم، چون نتونستم. اونقدر غیر قابل باور بود برامون. دوست داییم بود از بچگی. مثل داییام بود. خیلی خاطره از بچگی باهاش داشتم. تازه هم ازدواج کرده بود. سی و خوردهای سالش بود. تابستون شنیدیم که سرطان ریه گرفته. هر کاری کردند و هر درمانی، فایدهای نکرد. کمتر از دو هفته پیش فوت کرد. خدا رحمتش کنه. هرچند که هنوز نمیتونم مرگش رو باور کنم.
بعد از بیماری و فوت این دوست، مامانم حساستر شد. امروز به زور خواهرم رو برده دکتر. هنوز برنگشتهاند. قبل از رفتنشون ترس رو تو چشمهای مامانم دیدم. جدی جدی میترسید که خواهرم یه بیماری جدی داشته باشه. من که میدونم فاطمه (خواهرم) چیزیش نیست ولی دلم برای مامانم سوخت. خیلی تنهاست. از بچههاش هیچ خیری ندیده.
... ای وای مادرم...
چند روزیه که مدام به کاست لولیان شهرام ناظری گوش میدم. خیلی قشنگه. اگه خواستید حتماً بخریدش. ضرر نمیکنید.
تلویزیون قراره تو عید فیلم Cold Mountain (کوهستان سرد) رو نشون بده. این فیلم یکی از قشنگترین فیلمهاییه که من دیدم. مدل عشق تو این فیلم رو بدجور میپسندم. اصلاً داستانش رو خیلی دوست دارم. وقتی دیدمش، تا دو هفته نمیتونستم از فکرش بیام بیرون. غمی که داشتم خیلی محسوس بود. اونقدر روم اثر داشت که نمیتونستم چند بار نبینمش.
حالا من نمیدونم تلویزیون از این چی میخواد نشون بده! ما منتظریم که یک ورژن کاملاً جدید، با داستان جدید، شخصیتهای جدید و ... ببینیم.
خدا این فیلمهای صحنه دار خارجی رو خیر بده! باعث میشن خلاقیت نویسندگان تلویزیون زیاد بشه. شخصیتپردازیشون تقویت بشه و کلی هم درس و نکته اخلاقی ملت یاد میگیرن.
مطمئنناً هم IQ ملت عمراً در این حد باشه که متوجه بشن یه چیزهایی تو فیلم اصلاً با هم جور در نمیان ها! جدی میگم. شوخی هم ندارم! شما چرا باور نمیکنید؟ دِهه، شما خودتون ذهنتون منحرفه، برداشت غلط از یه فیلم ارزشی میکنید.
در همه فیلمها یا همه خواهر و برادرند، یا ازدواج کردهاند. مهم نیست که هیچ نشونهای از ازدواج ندارند، نه، دلشون باید پاک باشه!
دوست دختر و دوست پسر؟ نه، شوخی نفرمایید لطفاً. بفرمایید خواهر و برادر!.... حالا اگه خیلی اصرار دارید که راه نداره و نمیشه، زن و شوهر!
...اِِِ، میفرمایید که مرده از قبل زن داشته؟ نه، خب چه اشکالی داره؟ از نظر شرعی هم درسته، شرع اجازه داده همسر دوم اختیار کنه یک مرد. خب استطاعت داره... چی؟ میفرمایید در مسیحیت این قانون نیست؟ خب شما گویا پایههای دینیتون زیاد محکم نیست. شما مگر نمیدانید که سیل گرایش به اسلام همه غرب را دارد میبرد. خب به اسلام مشرف شده دیگه. به سلامتی و شادی. چه ازدواج میمون و مبارکی.... اه آقا شما دیگه خیلی مته به خشخاش میگذارید ها! پس مسلمان نشده؟ خب اصلاً همین! ببینید چقدر مسیحیت مشکل داره. هی به اسلام حمله میکنند و اله و بله میکنند. خودشان بروند مشکلات مسیحیتشان را حل بکنند. اگر نمیتوانند، خب بیایند ما راهنماییشان میکنیم... چی؟ از بحث دور شدم؟ نه آقا بحث همه بر سر همین است دیگر.... کجا بودیم؟ آهان پس زن و شوهر نبودند؟ پس چی بودند؟ آهان فهمیدم، نامزد هستند. عصبانی شدم ها! عمراً از این دیگه پایینتر بیام. نامزدند همین. با من بحث نکن.
اصلاً میدانید چیه؟ شما جنبه دیدن فیلم خارجی آن هم آخرین فیلمهای تولید شده را ندارید. باید همان سریالها و فیلمهای در حد فهمتان را ببینید.
...آقا جمع کنید این بساط را. این فیلم را پخش نکنید، برایشان همان سریال پلیس جوان بگذارید یا در نهایت فیلم اجاره نشینها.
ملت که جنبه ندارند....
(پ.ن: قصد توهین به اسلام را نداشتم)
نوشته شده در یکشنبه 28 اسفند1384ساعت 19:16 توسط فائزه سوداگری
|
چقدر مسخره است که برای یه دنیای بیدر و پیکری مثل اینترنت مرز بکشی و حریم تعیین کنی.
چقدر بیمعنی و مزخرفه که برای خوانندههای وبلاگت آشنا و غیر آشنا، دوست و غیر دوست تعیین کنی.
چند وقت شنیدم که یک نفری که من خیلی ازش خوشم نمیاد، وبلاگم رو میخونه. ناراحت شدم. به خودم گفتم که "اه، فقط مونده بود که این هم بخونه..." الان که فکر میکنم از این اخلاق گندم بدم میاد. از خودم باید خجالت بکشم. اینترنت مرزبردار نیست. حداقل وبلاگ نویسی اینجوری نیست. مجبور نیستی وبلاگ با اسم اصلیات بنویسی و بعد دو قورت و نیمت هم باقی باشه که فلانی چطوری به خودش اجازه میده که در مورد وبلاگ من نظر بده. خیلی خود خواه و مغروری. خیلی!
عید خیلی خیلی نزدیکه. همه چیز حال و هوای بهار رو داره ولی من اصلاً حال و هوای بهار رو ندارم. هنوز هیچ چیزی رو تمیز نکردم، درست و حسابی خرید نکردهام، هیچی، هیچی. تو اتاق و دلی مثل مال من که عمو نوروز نمیاد. فکر کنم چندشش بشه از اینکه بیاد اینجا.
امروز که رفته بودم خرید، یه عالمه ماهی قرمز دیدم. یاد بچگیهام افتادم. یاد ماهی قرمزهایی که خفه کردم!!! جدی میگم ها. خیلیها میدونند که من قاتل جک و جونورها بودم.
منی که الان میبینید، با چیزی که بچگیهام بودم زمین تا آسمون فرق دارم. من یه بچه شیطون بودم که از دیوار راست هم بالا میرفتم. کسی از دست من آسایش نداشت. اصلاً شبیه دخترها نبودم. از سر و قیافه گرفته تا رفتار و بازیها و دوستها. من با عروسک بازی و اینا میونه که نداشتم هیچ، هیچ عروسک یا اسباب بازیای از دست من سالم نمیموند. من یا در حال خاک بازی بودم، یا فوتبال، یا دوچرخه سواری یا نجاری یا آتیش زدن... خلاصه واسه خودم یه شیطون بودم. زمونه آرومم کرد، کرک و پرم رو ریخت!!! شدم اینی که میبینید.
بحث ماهیها رو داشتم میگفتم: من بالای تنگ ماهیها وای میستادم و زل میزدم به ماهیها، بعد در یک لحظه یک دفعه دستم رو میبردم تو تنگ و یه ماهی رو میگرفتم و از آب در میاوردم. حالا بسته به مودی که داشتم، یا چند لحظه صبر میکردم و بعدش ماهیه رو ول میکردم تو آب یا اینکه یه قرچ تو دستم لهش میکردم و بعد میانداختمش تو آب. ولی از همه اینها جالب تر این بود که خیلی تمیز و مرتب ماهی رو میپیچیدم تو یه دستمال کاغذی و میذاشتمش تو کشوم!!! ترسیدید الان؟! ترس نداره که من همینم. الان چند سالیه که آروم شدم ولی ذاتم همونه. همون ماهی کُش!
تازه ماهیها که مهم نیستند، باید سر فرصت انواع و اقسام بلاهایی که سر مورچهها و گربهها و جوجهها میآوردم رو براتون تعریف کنم. تازه با مگسها هم کلی ماجرا داشتیم. فقط اینو بگم که من و پسر خالم مگسها رو میگرفتیم و میزدیمشون به نوک سیخ و بعد کبابشون میکردیم!!!
اه. نترسید، فرار نکنید....
دیروز کتاب دو دنیای گلی ترقی رو خوندم. خیلی قشنگ بود. تعریفش رو تو چلچراغ خونده بودم. داستانهاش به دلم نشست.
داستانهای ایرانی کم میخونم. آخه از این رمانهای مسخره مخصوص دختر دبیرستانیها خیلی واهمه دارم. باید مطمئن بشم که یه کتاب ارزش خوندن داره بعد بخونمش. دو دنیا برام جالب بود. ذهنم رو درگیر کرد. دوست دارم کتاب اینجوری باشه. آشنا بزنه شخصیتهاش، محلههاش، زمانهاش.
چقدر خوشحالم که تعطیلات داره شروع میشه، روزهای تعطیلی و خواب و کتاب و فیلم. وای که چقدر خوش میگذره!
نوشته شده در جمعه 26 اسفند1384ساعت 21:47 توسط فائزه سوداگری
|
